Σύγχυση

Το φως του ήλιου κατακερματίζει τον τοίχο (σαν σκηνικό ομοιάζει), σημάδι της εύθραυστης φύσης της πραγματικότητας. Ζώνες του γκρι που χορεύουν σαν σκιές για να δηλώσουν ότι το «αυτό» ταλαντεύεται μεταξύ του ορατού και του αόρατου.

Ο άνθρωπος οδηγείται από τους εφιάλτες και τα όνειρα σαν ο νους είναι σε λήθαργο. Περιπλανιέται σε διαδρόμους μνήμης, όπου το παρελθόν ηττάται κατά κράτος σαν συναντά το μέλλον. Διαφορετικά ο λαβύρινθος δεν έχει έξοδο και κανένας μίτος δεν βοηθά.

Ο λόγος δεν αρθρώνεται σαν η σιωπή πνίγει το κλάμα και η σύγχυση απλώνεται σαν ομίχλη στο είναι.

Στο τίποτα υπάρχει μια αλήθεια που περιμένει να αποκαλυφθεί. Ο κατακερματισμένος τοίχος δεν δείχνει την καταστροφή, αλλά την μετάβαση. Το φως απλά τον μεταμορφώνει. Και η βούληση του ανθρώπου μένει να προσπεράσει ή να σταθεί.